دورِ باطلِ نویسنده نشدن

دورِ باطلِ نویسنده نشدن

کمتر انسانی بر روی این کرهی خاکی یافت میشود که هرازگاهی دلش برای نوشتن لک نزده باشد. 

پس چرا هنوز ننوشتهاست؟

 

اغلب، ذهن من درگیر این پرسش است: چرا نمینویسند و چگونه باید بنویسند.

 

احتمالا یکی از عوامل آن تنبلی است. 

در نوشتن تنبل میشویم اگر ننویسم. 

در خواندن هم تنبل خواهیمبود بازهم اگر ننویسیم. 

نوشتن به خواندن نیازمنداست. دقیقا زمانی که سعی در غلبه بر تنبلیِ خود داریم و قلم بهدست میگیریم تازه متوجه میشویم که واژه نداریم.

موضوع هست، کلمه نیست.

اینجاست که میفهمیم باید بیشتر بخوانیم و باز دوباره تنبلی بر ما چیره میگردد.

 

 

“چه خوب بود اگر دستگاهی وجود داشت که هرچه میگفتیم برایمان مینوشت”.

 

این هم یکی دیگر از آرزوهای انسانِ ننویس بود.

 

بهلطف تکنولوژی اکنون هرچهبگوییم کامپیوتر میتواند برایمان بنویسد. دیگر چه دردی برای ننوشتن داری؟

چرخه تکرار شد: واژه نمیدانم، پس باید کتاب بخوانم تا واژه بیاموزم، کتاب هم که نمیخوانم پس در نقطهی آغاز میمانم.

 

 

#نوشتن

 

#هدف_برنامه_حرکت

بیشتر بخوانید:

 

من می‌نویسم تا

 

(بازدید امروز: ۱)

دیدگاه بگذارید

10 نظرات روشن "دورِ باطلِ نویسنده نشدن"

avatar
ترتیب:   جدیدترین | قدیمی ترین | بیشترین رای
رامینا
مهمان

آقای معاشرتی من فکر می کنم یکی از دلایلی که ما در این دور باطل نویسنده نشدن افتادیم این است که به نوشتن به عنوان یک فعالیت لذت بخش نگاه نمی کنیم و دلیل آن هم مدرسه بود در مدرسه یکی از روش های مجازات بچه های خاطی جریمه نوشتن بود و این تنبیه باعث نی شود در ذهن ما این جور تداعی شود نوشتن = رنج

محسن مدنی
مهمان

“چه خوب بود اگر دستگاهی وجود داشت که هرچه می‌گفتیم برایمان می‌نوشت”.

این جمله من را به یاد فیلم سینمایی فوق العاده زیبای “her” انداخت!

محمدرضا معاشرتی
مهمان

واقعا فیلم تاثیرگذار و فوق العاده ای است.
سپاس

محسن مدنی
مهمان

سلام. خیلی موجز و مفید نوشتید. سپاسگزارم. مطلب به ظاهر ساده اما کاربردی. پاسخ خوبی بود به اینکه چرا نمی نویسیم. یکی از دلایلش این می تواند باشد.
به نظرم تا ذهن از نوشته های خوب پر نباشد، نمی تواند تراوش کند

محمدرضا معاشرتی
مهمان

ممنونم جناب مدنی
داشته های خوب مسبب رشد هستند و یکی از مهمترین داه های رشد نوشتن است.
سپاس از نظرتان

سولماز
مهمان

دور باطل پیدا کردن تقصیر و مقصر تمومی نداره آقای معاشرتی. همیشه یکی غیر از خودمون رو مقصر دونستن انگار راه راحت تری نسبت به پذیرش مسئولیت و نقش خودمون و اقدام برای ایجاد تغییر است.

سجّاد رحیمی مدیسه
مهمان

مدرنیته بلای جای بسیاری از ارزش ها و هنرها شده است.
حتی همین نوشتن نیز بدون تاثیر نمانده است. شما در حوزه تولید محتوا می بینید که ترجمه کردن به جای تولید محتوا استراتژی شرکت ها و کسب و کارها شده است که خود بحث مفصلی می طلبد و ایده ای برای غنی کردن محتوای فارسی.
زمانی که ارزش های جامعه و دنیا مسائل مادی می شود، قطعا نوشتن به حاشیه می رود و مهجور می شود.
راه حل این است که محتوای ارزشمند شناخته شود و این مسیر پر از چالش است.

wpDiscuz